مادر بزرگوار بنده _ خدا او را به همه ی خوشبختی هایش برساند! _ از سادات است. یکی از اجداد او، برادری داشته که اهل روستای «سنگر» از توابع ارومیّه و صاحب کرامات بوده است.

     سال ها پیش، بنده در محضر حضرت پدرم، استاد اسداللّه داستانی بنیسی _ قدّس سرّه الشّریف _ که عارف مکتب معرفت و محبّت بود، به آن روستا رفتم.

     مردم آن جا نقل می کردند که روزی مزرعه ای آتش گرفت و آن مزرعه و مزارع دیگر را سوزانید و همین طور پیش می رفت تا بقیّه ی مزارع و بلکه همه ی روستا را بسوزاند!

     مردم واقعه را به میربابا، همان برادر جدّ مادرم، خبر دادند. او قرآن کریم را به دستانش گرفت و به سمت آتش رفت. هر چه به آتش نزدیک تر می شد، آتش از قرآن کریم و او، دورتر می گشت! او پیش می رفت و آتش، پس. او می رفت و آتش می رفت؛ او به جلو و آتش به عقب. _ لا الاه الاّ اللّه. اشهد انّ القرءان من اللّه و کلامه و معجزته. _ تا این که آتش به سرچشمه اش رسید و یکباره خاموش شد!

     آیا این قرآن نمی تواند آتشهای هوس و نگرانی دل را خاموش کند؟! می تواند؛ حتما می تواند؛ پس همیشه با قرآن زندگی کن!

از هیبت ترس، زرد رخسارت خواند
در اوج شُکوه بودی و خوارت خواند
ای سبزترین شهید زنده؛ سجّاد!
بیمار، کسی بود که «بیمار»ت خواند

از: محمّدرضا سهرابی. کتاب صحیفه ی محرّم، ص 48

هرگز نگذاشت تا ابد شب باشد
او ماند که در کنار زینب باشد
سجّاد که سجّاده به او دل می بست
تدبیر خدا بود که در تب باشد

از: منیره هاشمی. همان کتاب، ص 49

اگه چو شد از حالت بیماری او
دامن به کمر بست پی یاری او
چون دید کسی بر سر بالینش نیست
سرگرم شد آتش به پرستاری او!

از: استاد محمّدعلی مجاهدی (پروانه). همان کتاب، ص 51

امروز سالروز قمری آغاز کار این وبگاه است. دوست دارم که هر نظری درباره ی ظاهر و مطالب آن و بنده دارید، در بخش یادداشت ها ثبت فرمایید. ممنونم.

مرحوم پدرم، حضرت استاد اسداللّه داستانى بنیسى _ قدّس‏سرّه _ پندهاى ذیل را در نِقاط گوناگون کتاب «پند پیران بر پوران»، خطاب به بنده نوشته است:

پسرم!

     حضرت محمّد مصطفی _ صلّى ‏الله ‏علیه ‏و ‏اله _ را «به‏ترین پیامبر» بدان.

پسرم!

     حضرت علىّ مرتضى _ علیه ‏السّلام _ را «خلیفه‏ی پیامبر» _ صلّى ‏الله ‏علیه ‏و اله _ بدان.

پسرم!

پسرم!

پسرم!

پسرم!

     روح آیات و روایات را با روح بدنت همساز ساز.

پسرم!

پسرم!

پسرم!

پسرم!

مرحوم پدرم، حضرت استاد اسداللّه داستانى بِنیسى _ قدّس سرّه _‏ پندهاى ذیل را در نِقاط گوناگون کتاب «پند پیران بر پوران»، به بنده نوشته است:
 پسرم!
     بدون یاد خدا سخن مگو.
 پسرم!
     یاد «خدا» بیش‏تر کن تا در یاد «خلق»، بیش‏تر مانى.
 پسرم!
     دلت را با یاد حق آرام کن.
 پسرم!
     خدا را با «موسیقى» از یاد مبر.
 پسرم!
     آلام (= دردهای) خود را با یاد حق آرام کن.
 پسرم!
     شب چشم سرت را ببند و چشم دلت را با یاد خدا باز کن.

مرحوم پدرم، حضرت استاد اسداللّه داستانى بنیسى _ قدّس سرّه _ در آغاز کتاب «پند پیران بر پوران»، خطاب به بنده نوشته است:
    پسرم؛ اسماعیل!               
    این پندها را به تو هدیّه مى‏کنم.
    پدرت؛ اسداللّه               
 
 سپس در دیباچه‏اش چنین نگاشته است:

    بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمانِ الرَّحیمِ‏
    اُدْعُ اِلى‏ سَبیلِ رَبِّکَ بِالْحِکْمَةِ وَ الْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ

امام على _ علیه السّلام _ مى‏فرماید:
 اَحْىِ قَلْبَکَ بِالْمَوْعِظَةِ.
 دلت را با پند، زنده نگه‏ دار.

     از نوجوانى تصمیم گرفتم که از پیران پند بگیرم و به پوران بیاموزم. به همین مناسبت، همیشه دفتر و قلمى همراه خود داشتم و هر جا که پیرمرد پرهیزکارى مى‏دیدم، در کنارش مى‏نشستم و از او مى‏خواستم که پندى به من بیاموزد تا آن را در صفحه‏ی دفتر و آیینه‏ی دلم بنگارم.
     از سوى دیگر چون پند پیران باتجربه، در تربیت جوانان و نوجوانانِ باادب و پندپذیر، نقش بسزایى دارد، همّت ‏گماشتم تا اندوخته‏هایم را به گونه‏ی جمله‏هاى کوتاه و به‏یادماندنى، به فرزندم، «اسماعیل»، هدیّه دهم.
    امیدوارم که جوانان پندپذیر، از آن‏ها بهره ببرند.
    اسداللّه داستانى بِنیسى‏
 
 3 پند کوتاه از این کتاب درباره‏ی پند:
 پسرم!
      پند پیران بپذیر تا که پویا باشى.
 پسرم!
      از هر کسى پندگیر؛ به‏ویژه از پیران.
 پسرم!
      هر روز هفده ‏بار به خود پند بده.

کسی که پارچه‏ی خوبی می‏بافد، اگر یکی از رشته‏ها را بد به کار ببرد، تمام آن کار را خراب و ضایع می‏کند و زحمتش هدر می‏رود.

کنفوسیوس؛ حکیم چینی

یک اسب مسابقه که هر کیلومتر را فقط چند ثانیه تندتر می‏دود، بیش از دو برابر اسب مشابه می‏ارزد. همان چند ثانیه‏ی ناچیز تندتردویدن، ارزش نهایی را مشخص می‏کند.

جان‏هس

یک حلقه‏ی سست زنجیر کافی است که همه‏ی زنجیر را پاره کند.

پرمود بترا؛ روان‏شناس آمریکایی

آسیبی که از پر غاز به انسان می‏رسد، گاهی از آسیب چنگال شیر، بدتر است.

اسپانیایی

آخرین قطره، باعث لبریزشدن فنجان می‏شود.

انگلیسی

هر انقلابی، اول به صورت یک فکر، در ذهن یک نفر پدید آمده است.

هلندی

یک تکه‏گوشت فاسد باعث می‏شود تمام دیگ بوی بد بدهد.

چینی

یک شاخه گل مینا، ص 136 و 137

و به تعبیر حضرت پدرم، استاد اسدالله داستانی بنیسی _ قدس سره الشریف _ : آب گل‏آلود را باید از سر  چشمه بست؛ وگرنه همه‏جا گل‏آلود می‏شود.